Beroepskeuze valt niet mee...

Als doorsnee VWO-scholiere met goede cijfers voor de talen en minder goede voor de 'B'-vakken, had ik nog geen flauw idee wat ik 'later' wilde worden. Zoals zoveel mensen overigens, maar dat wist ik toen nog niet. Voordat de keuze-paniek definitief zou toeslaan, vond ik een folder van de studie Scandinavistiek van de Universiteit van Amsterdam. Interesse voor Scandinavië had ik door onze gezinsvakanties in zomers Zweden wel, dus de keuze was snel gemaakt. Hoewel ik mij de Zweedse taal met veel plezier eigen maakte - daar heb ik nóg lol van- was het toch niet wat ik wilde. Na een hernieuwde zoektocht in opleidingenland belandde ik op een dag zomaar bij een college psychologie in Nijmegen. Dat sloeg in als een bom: dát was het!

Psycholoog in wording

In mijn Nijmeegse studentenjaren werd ik omgevormd tot een echte psycholoog in hoofd en hart. Ik studeerde af in de sociale psychologie, maar volgde tijdens de studie in mijn enthousiasme ook grote delen van het programma van klinische psychologie én de biologische psychologie. Ook proefde ik in die jaren voor het eerst van de ervaring van het begeleiden van anderen: als ouderejaarsstudent gaf ik met veel plezier trainingen en begeleidde ik practica voor jongerejaars.

Nog éven van het vrije studentenleven genieten...

Nadat de scriptie eindelijk af was, vertrok ik als kersverse psycholoog voor vier maanden naar Portugal. Daar pakte ik mijn liefde voor talen weer op en studeerde ik Portugees en Duits in Aveiro. Nog even kon ik genieten van het studentenleven, waarna het 'harde' werkende leven mij wachtte. ----> (lees verder)